od Teki(CD.Colombiany)

I zaczęła się przemowa.Początkowo starałam się słuchać,ale łapa szybko dała się we znaki uniemożliwiając skupienie się na jakimkolwiek innym bodźcu.Przez głowę przemknęła mi krótka alternatywa -odgryźć ją po prostu.Tak, wiem,przestaję myśleć trzeźwo(tak jakbym w ogóle to robiła).Moja uwaga dotrwała do fragmentu,miło mi was wszystkich poznać",wyłączyłam się,a kiedy wróciłam do świata żywych już się kończyła.
-...więc witam.
Rozejrzałam się nerwowo dookoła poszukując odpowiedzi na tak często stawiane sobie pytanie,,to co teraz?".Obawiam się jednak,że nie ja jedna miałam tę przemowę daleko gdzieś.Pasożyt(w mojej gwarze szczeniak)był zupełnie rozkojarzony.Chyba nadal do niej nie dotarło,że mój ogon nie nadaje się do spożycia.Kiedy znowu się do niego zbliży to się przekona jak mocno takim biczem można strzelić.
Wszyscy usiedli przy ognisku,oj poprawka,wszyscy z wyjątkiem Lora i mnie.
-Choć-powiedział krótko i podszedł do ściany.
Ruszyłam za nim lekko kuśtykając.Kiedy podeszłam dostrzegłam kolejny tunel.Wilk zanurkował do środka.Niechętnie podążyłam jego śladem.
Sala do której dotarliśmy była o wiele mniejsza od tej głównej.Sufit był dobrze widoczny.W kącie leżało kilka legowisk z wytartej skóry.
-Połóż się-mruknął.
Posłusznie podeszłam do jednej ze skór i opadłam na nią z nieukrywaną ulgą.
Kiedy staruch mnie opatrywał uważnie mu się przypatrywałam.Nigdy jeszcze chyba nie widziałam tak starego wilka.Z jego miny wywnioskowałam,że nie jest dobrze,ale kiedy skończył wydawał się być zadowolony.Wyszedł wcześniej dając mi jasno do zrozumienia,że mam tu zostać.
Uważnie obejrzałam łapę.Nadal bolało,ale o wiele mniej.Inny wilk wyciągnąłby z tej przygody jakiś wniąski,nauczyłby się pokory,ale...ja jestem inna.Ja nie nauczę się owej pokory choćby mnie ze skóry obdzierali.Ja tylko wyraziłam własną opinie o walkę się nie prosiłam,a przynajmniej nie otwarcie.